Siyaha hiç bu kadar küsmedim. Rengini de değiştiremedim gölgemin. Nereye varsam bir yanımdan salıneverdi. Nereye baksam; hep kendim, ne yana çevirsem beni, orda gördüm. Bu yalnızlık, eflatun gecelere meyil kurşun saçması. Bu yalnızlık, gölgemin duvara kazınan en hazin yanı olmalı. Gölgem ve ben... Sen giderken ardında kalmıştık ve ağlıyorduk. Yeni peydah oldu bu gölge bu anıta. Önceleri böyle miydi; sana bakarken, gözlerine dalarken, sevgimi haykırıyorken neredeydi? Hangi yalnızın koynunda sevişir ve gecelerdi? Hangi evin salonunda gece kondu diker gibi bir anda peydahlanıverirdi? Evet, gülüyorum ve bu gece bir gölgeyle yatıyorum... - R & J.